Sztywność
To cecha, która często poprawia się po dodaniu krótkich włókien. Sztywniejsza część mniej się ugina pod tym samym obciążeniem.
Dopisek „CF” nie jest osobnym tworzywem. Oznacza materiał bazowy z dodatkiem włókien węglowych, dlatego PLA-CF, PETG-CF i PA-CF mogą zachowywać się zupełnie inaczej.
Włókna węglowe są stosowane między innymi po to, aby zwiększyć sztywność i ograniczyć pewne odkształcenia materiału. Często dają również matową, techniczną powierzchnię. Nie należy jednak zakładać, że dodatek CF automatycznie zwiększa każdą cechę wytrzymałościową.
Właściwości kompozytu w dużej mierze zależą od materiału bazowego. PETG-CF nadal dziedziczy wiele cech PETG, a PA-CF zachowuje się inaczej niż PLA-CF. Dlatego wybór powinien zaczynać się od osnowy, a dopiero później od dodatku włókien.
To cecha, która często poprawia się po dodaniu krótkich włókien. Sztywniejsza część mniej się ugina pod tym samym obciążeniem.
FDM pozostaje technologią warstwową. Dodatek włókien nie usuwa anizotropii i nie zastępuje prawidłowej orientacji modelu.
Materiały z włóknami wymagają dyszy odpornej na ścieranie. Zwykła miękka dysza może zużywać się znacznie szybciej.
Gdy potrzebujesz sztywniejszej części, zależy Ci na technicznym wyglądzie albo konkretny materiał bazowy z dodatkiem włókien dobrze odpowiada środowisku pracy. Nie warto wybierać CF wyłącznie dlatego, że nazwa brzmi „mocniej” — czasem zwykły PETG lub PA będzie bardziej sensowny.
W typowych filamentach FDM oznaczenie CF najczęściej dotyczy krótkich włókien dodanych do tworzywa bazowego. To coś innego niż zbrojenie włóknem ciągłym.
Materiały z włóknami są ścierne, dlatego stosuje się dysze odporne na zużycie zgodnie z wymaganiami producenta filamentu.
Łączy je dodatek włókien, ale materiał bazowy jest inny. Właściwości i zakres zastosowań nadal wynikają w dużej mierze z osnowy.
Nie w każdej kategorii i nie w każdym kierunku. Często rośnie sztywność, ale rzeczywiste zachowanie zależy od składu, geometrii i orientacji wydruku.